KETTERIJEN – Must of ballast in je gemeente?

Veel kerkmensen zijn behept met een haast panische angst voor afwijkende ideeën. Waar komt die angst vandaan? Worden zij onrustig van mensen met een andere visie op de Schrift? Of brengt die onbalans eigenlijk hun eigen twijfel of ongeloof aan het licht? Wat drijft hen?
Ketters werden in het verleden scherp ondervraagd en bij aantoonbare afwijkingen streng ­veroordeeld; met ban, gevangenisstraf of liever nog met de doodstraf! Zou de ­invoering van de doodstraf weer rust in de kerk brengen? Zou het weer verboden moeten worden om vrij over Gods Woord te denken? Zitten er trouwens grenzen aan die vrijheid? Wel goed om over na te denken. Maar juist in de discussie over ‘hoe groot die vrijheid is’ ontstaan de schisma’s, de scheuringen, waarover Paulus in 1 Korinthe 11 : 18-19 schrijft.
Paulus stelt dat er ketterijen in de gemeente móeten zijn. Maar waar baseert hij dat op en klopt dat eigenlijk wel met de rest van de Bijbel? Laten we het Oude en het Nieuwe Testament eens naast elkaar leggen en zien of daar verschillen tussen zitten.
Maar laten we vooral Paulus’ woorden eens serieus bekijken. Zou het kunnen zijn dat hij toch wel gelijk heeft; en dat Jezus’ gelijkenis over de tarwe en het onkruid wellicht iets belangrijks zegt over dit punt? Weerbarstige woorden, in een even weerbarstige kerkelijke structuur. Nota bene in een tijd dat de kerk naar de marge van de samenleving wordt gedrukt (denk aan de Nashville-commotie). Vinden we dat bedreigend?
En moeten we moslims buiten ons leven houden? Moeten we er alles aan doen om hen het leven onmogelijk te maken? Moeten we fors investeren in de kerk met geld, ­grote gezinnen en ledenwerfacties? Zegt die angst voor islamisering of voor de homolobby wellicht iets over onze angst voor de vervolging, de verantwoording van ons geloof (waarover Paulus ook schrijft) en ten diepste ons eigen klein- of ongeloof?
Zijn we anno 2019 wel in staat om de wereld om ons heen te overtuigen met een Nashville-Verklaring­ of met belijdenisgeschriften als de Dortse Leerregels? Is dogmatiek van theologen die ver van de samenleving af staan – door zich op te sluiten in veilige studeerkamers en die zich ­uiten via uitgevers van publicaties voor osm’ers – hier wel toe in staat? Die woorden van Paulus maken een hoop los. Kunnen we dat eigenlijk wel aan of moeten we wellicht onze visie bijstellen? Moeten we onze 21e-eeuwse kerkelijke ­levensstijl eens serieus leggen naast die van vervolgde christenen elders in de wereld?

 

Download hier het boekje Ketterijen in de kerk

Comments are closed.